Brasil
Brasil
La autodeterminación constituye un dogma interdisciplinario que tiene numerosas implicaciones científicas, tanto individuales como colectivas, tanto de naturaleza psicológica, antropológica o jurídicas. Hay una clara supremacía del entendimiento según el cual la Autodeterminación pertenece al pueblo, como elemento máximo para su ejercicio, relegando a un segundo plano el hecho de que antes de ser motor de la acción colectiva, él nace y depende del individuo para manifestarse. Tales aspectos constituyen partes importantes de la comprensión epistémica, verificados claramente a lo largo de la historia, que comúnmente son relegadas o incluso olvidadas frente al uso político o jurídico propugnado por interpretaciones políticas, conflictos o incluso por instituciones internacionales con vocación universal como un derecho a constituir un Estado. Este artículo busca revisar aspectos etimológicos y terminológicos que sirven de fundamento a la autodeterminación, así como, adicionalmente, sugerir aproximaciones elementales al dogma desde una perspectiva epistémica no sólo jurídica, sino de las Ciencias Sociales. Es un esfuerzo académico por comprender su conformación filosófica como idea-fuerza y revelar sus diversas aplicaciones en el tiempo y el espacio. Ante un creciente utilitarismo político y un intento de su vaciamiento epistémico por parte de las instituciones internacionales, el artículo propone un análisis de los registros históricos etimológicos y terminológicos que rodean su contorno dogmático. De estos, se abordan los valores de la libertad y la autonomía humana como ejes para la comprensión de que la Autodeterminación es una fuerza histórico-práctica, una idea-fuerza y por ello es un valor que sólo puede definirse en la constancia de su manifestación. Es decir, va más allá de un derecho a constituir un Estado.
A autodeterminação constitui um dogma interdisciplinar que possui numerosas implicações científicas, tanto individuais quanto coletivas, seja de natureza psicológica, antropológica ou jurídica. Há uma clara supremacia do entendimento segundo o qual a Autodeterminação pertence ao povo, como elemento máximo para seu exercício, relegando a um segundo plano o fato de que, antes de ser motor da ação coletiva, ela nasce e depende do indivíduo para se manifestar. Tais aspectos constituem partes importantes da compreensão epistêmica, claramente verificadas ao longo da história, que comumente são relegadas ou até mesmo esquecidas diante do uso político ou jurídico promovido por interpretações políticas, conflitos ou mesmo por instituições internacionais com vocação universal como um direito de constituir um Estado. Este artigo busca revisar aspectos etimológicos e terminológicos que servem de fundamento à autodeterminação, assim como, adicionalmente, sugerir aproximações elementares ao dogma a partir de uma perspectiva epistêmica não apenas jurídica, mas também das Ciências Sociais. Trata-se de um esforço acadêmico para compreender sua conformação filosófica como ideia-força e revelar suas diversas aplicações no tempo e no espaço. Diante de um crescente utilitarismo político e de uma tentativa de esvaziamento epistêmico por parte das instituições internacionais, o artigo propõe uma análise dos registros históricos etimológicos e terminológicos que cercam seu contorno dogmático. A partir deles, abordam-se os valores da liberdade e da autonomia humana como eixos para a compreensão de que a Autodeterminação é uma força histórico-prática, uma ideia-força, e por isso é um valor que só pode ser definido na constância de sua manifestação. Ou seja, vai além de um direito de constituir um Estado.
L’autodeterminazione costituisce un dogma interdisciplinare che presenta numerose implicazioni scientifiche, sia individuali che collettive, di natura psicologica, antropologica o giuridica. Vi è una chiara supremazia dell’interpretazione secondo la quale l’Autodeterminazione appartiene al popolo, come elemento supremo del suo esercizio, relegando in secondo piano il fatto che, prima di essere motore dell’azione collettiva, essa nasce e dipende dall’individuo per manifestarsi. Tali aspetti rappresentano elementi fondamentali della comprensione epistemica, chiaramente verificabili nel corso della storia, ma che spesso vengono trascurati o addirittura dimenticati a favore dell’uso politico o giuridico promosso da interpretazioni politiche, conflitti o da istituzioni internazionali a vocazione universale che la considerano un diritto a costituire uno Stato. Questo articolo si propone di rivedere gli aspetti etimologici e terminologici che fondano l’autodeterminazione e, inoltre, di suggerire approcci elementari al dogma da una prospettiva epistemica non solo giuridica, ma anche delle Scienze Sociali. È uno sforzo accademico volto a comprendere la sua configurazione filosofica come idea-forza e a rivelarne le diverse applicazioni nel tempo e nello spazio. Di fronte a un crescente utilitarismo politico e a un tentativo di svuotamento epistemico da parte delle istituzioni internazionali, l’articolo propone un’analisi dei registri storici etimologici e terminologici che circondano il suo contorno dogmatico. Da questi, vengono affrontati i valori della libertà e dell’autonomia umana come assi fondamentali per comprendere che l’Autodeterminazione è una forza storico-pratica, un’idea-forza, e pertanto è un valore che può essere definito solo nella costanza della sua manifestazione. In altre parole, va oltre un diritto a costituire uno Stato.
Self-determination constitutes an interdisciplinary dogma that has numerous scientific implications, both individual and collective, both psychological, anthropological and legal. There is a clear supremacy of understanding according to which Self-determination belongs to the communities, as the maximum element for its exercise, relegating to a second plane the idea that before being the engine of collective action, it is born and depends on the individual to manifest itself. These aspects constitute important parts of epistemic understanding, clearly verified throughout history, which are commonly relegated or even forgotten in the face of political or legal use advocated by political interpretations, conflicts or even by international institutions with a universal vocation as a right to constitute a State. This article seeks to review etymological and terminological aspects that serve as a foundation for self-determination, as well as, additionally, suggesting elementary approaches to dogma from an epistemic perspective in legal terms, within the Social Sciences. It is an academic effort to understand its philosophical conformation as an idea-power and reveal its diverse applications in time and space. In the face of growing political utilitarianism and an attempt at epistemic vacancy on the part of international institutions, the article proposes an analysis of historical etymological and terminological records that surround its dogmatic contour. In this way, the values of freedom and human autonomy are approached as a means of understanding that self-determination is a historical-practical force, an idea-power, and therefore is a value that can only be defined in the constancy of its manifestation. That's it, go further with a right to establish a State.
L'autodeterminació constitueix un dogma interdisciplinari que té nombroses implicacions científiques, tant individuals com col·lectives, de caràcter psicològic, antropològic o jurídic. Hi ha una clara supremacia de la comprensió que l'Autodeterminació pertany al poble, com a element màxim per al seu exercici, relegant a un pla secundari el fet que abans de ser el motor de l'acció col·lectiva, neix i depèn de l'individu. per manifestar-se. Aquests aspectes constitueixen parts importants de la comprensió epistèmica, clarament verificades al llarg de la història, que solen ser relegades o fins i tot oblidades davant l'ús polític o jurídic propugnat per interpretacions polítiques, conflictes o fins i tot inclòs per les institucions internacionals amb vocació universal com a dret a constituir un Estat. Aquest article pretén revisar aspectes etimològics i terminològics que serveixen de base per a l'autodeterminació, així com, a més, suggerir aproximacions elementals al dogma des d'una perspectiva epistèmica no només des de la perspectiva jurídica, sinó també des de la perspectiva de les Ciències Socials. És un esforç acadèmic per entendre la seva formació filosòfica com a idea-força i per revelar les seves diverses aplicacions en el temps i l'espai. Davant l'utilitarisme polític creixent i l'intent del seu buit epistèmic per part de les institucions internacionals, l'article proposa una anàlisi dels registres històrics, etimològics i terminològics que envolten el seu traç dogmàtic. A partir d'aquests, s'aborden els valors de la llibertat i l'autonomia humana com a mitjà per entendre que l'Autodeterminació és una força històrico-pràctica, una idea-força i, per tant, un valor que només es pot definir en la constància de la seva manifestació. És a dir, va més enllà d'un dret a establir un Estat.