Barcelona, España
En este artículo critico una dicotomía con la que se zanjan muchos debates sobre la libertad de expresión y de estrategia político-cultural: reclamando la necesidad de “más expresión” porque su única alternativa es la censura. Propongo que tras este argumento se encuentra la intuición de que para contrarrestar la dominación hay que garantizar que se pueda “salir” de ella. Una razón del éxito de esta intuición en los ámbitos de la libertad de expresión y la cultura es que la mejora tecnológica en las comunicaciones respalda un presupuesto de superabundancia que ignora la economía política de la esfera pública. Concluyo indicando por qué los proyectos contrahegemónicos o contraculturales deberían cuidarse de no reproducir acríticamente esta perspectiva.
En aquest article critico una dicotomia amb la qual es resolen molts debats sobre la llibertat d'expressió i d'estratègia polític-cultural: reclamant la necessitat de “més expressió” perquè la seva única alternativa és la censura. Proposo que després d'aquest argument es troba la intuïció que per a contrarestar la dominació cal garantir que es pugui “sortir” d'ella. Una raó de l'èxit d'aquesta intuïció en els àmbits de la llibertat d'expressió i la cultura és que la millora tecnològica en les comunicacions recolza un pressupost de superabundància que ignora l'economia política de l'esfera pública. Concloc indicant per què els projectes contrahegemònics o contraculturals haurien de cuidar-se de no reproduir acríticament aquesta perspectiva.
This paper criticizes a dichotomy that settles many debates on free speech and political-cultural strategy: the assertion of the need for “more speech” because its only alternative is censorship. I propose that behind this argument lies the intuition that to counter domination one must have the guarantee of an “exit” option. One reason for the success of this intuition in the fields of free speech and culture is that technological improvement in communication during the last decades supports a presumption of superabundance that invites us to ignore the political economy of the public sphere (as if there is always room for “more speech”). I conclude noting why counter-hegemonic or counter-cultural projects should be careful not to uncritically reproduce this perspective.
Neste artigo, critico uma dicotomia com a qual muitos debates sobre liberdade de expressão e estratégia político-cultural se instalam: a reivindicação da necessidade de "mais discurso" porque a sua única alternativa é a censura. Proponho que, por detrás deste argumento, está a intuição de que, para contrariar a dominação, é preciso garantir que existe uma opção de "saída". Uma das razões do sucesso desta intuição nos domínios da liberdade de expressão e da cultura é o facto de o aperfeiçoamento tecnológico das comunicações apoiar uma presunção de superabundância que nos convida a ignorar a economia política da esfera pública. Concluo observando por que razão os projectos contra-hegemónicos ou contra-culturais devem ter o cuidado de não reproduzir acriticamente esta perspetiva.
In questo articolo critico una dicotomia con cui si risolvono molti dibattiti sulla libertà di parola e sulla strategia politico-culturale: sostenere la necessità di "più parola" perché l'unica alternativa è la censura. Propongo che dietro questa argomentazione si nasconda l'intuizione che per contrastare il dominio bisogna assicurarsi di avere un'opzione di "uscita". Una delle ragioni del successo di questa intuizione nei campi della libertà di parola e della cultura è che il miglioramento tecnologico delle comunicazioni sostiene una presunzione di sovrabbondanza che ci invita a ignorare l'economia politica della sfera pubblica. Concludo osservando perché i progetti contro-egemonici o contro-culturali dovrebbero stare attenti a non riprodurre acriticamente questa prospettiva.