Oviedo, España
Este artículo analiza el cortoplacismo político contemporáneo no solo como resultado de incentivos electorales, institucionales o económicos, sino también como expresión de una transformación histórica en la experiencia del tiempo. La tesis central sostiene que la primacía del presente característica de la contemporaneidad — descrita por François Hartog como presentismo — debilita la capacidad de proyectar el futuro como horizonte de expectativas y favorece la adopción de políticas orientadas al beneficio inmediato frente a proyectos de largo plazo. A partir del diálogo entre la teoría política sobre el cortoplacismo (Garrì, González-Ricoy, Jacobs) y la filosofía de la historia de Reinhart Koselleck y Hartog, se argumenta que la desconexión entre pasado, presente y futuro vacía ontológicamente el porvenir, transformándolo en un espacio de incertidumbre y amenaza más que de posibilidad política. Esta articulación temporal condiciona tanto las decisiones de los representantes políticos como las expectativas del electorado, consolidando una lógica de gestión de crisis en lugar de prevención estructural. El análisis se ejemplifica con los casos de la crisis de la vivienda y la política ferroviaria en España, donde predominan medidas de impacto inmediato frente a inversiones públicas invisibles pero necesarias a largo plazo. Finalmente, se plantea que recuperar una política largoplacista exige no solo reformas institucionales, sino también una reconstrucción cultural y filosófica de nuestra relación con el tiempo y con el futuro.
Aquest article analitza el curtterminisme polític contemporani no només com a resultat d’incentius electorals, institucionals o econòmics, sinó també com a expressió d’una transformació històrica en l’experiència del temps. La tesi central sosté que la primacia del present característica de la contemporaneïtat — descrita per François Hartog com a presentisme — debilita la capacitat de projectar el futur com a horitzó d’expectatives i afavoreix l’adopció de polítiques orientades al benefici immediat davant de projectes a llarg termini. A partir del diàleg entre la teoria política sobre el curtterminisme (Garrì, González-Ricoy, Jacobs) i la filosofia de la història de Reinhart Koselleck i Hartog, s’argumenta que la desconnexió entre passat, present i futur buida ontològicament l’esdevenidor, transformant-lo en un espai d’incertesa i amenaça més que no pas de possibilitat política. Aquesta articulació temporal condiciona tant les decisions dels representants polítics com les expectatives de l’electorat, consolidant una lògica de gestió de crisis en lloc de prevenció estructural. L’anàlisi s’exemplifica amb els casos de la crisi de l’habitatge i la política ferroviària a Espanya, on predominen mesures d’impacte immediat davant d’inversions públiques invisibles però necessàries a llarg termini. Finalment, es planteja que recuperar una política orientada al llarg termini exigeix no només reformes institucionals, sinó també una reconstrucció cultural i filosòfica de la nostra relació amb el temps i amb el futur.
This article analyzes contemporary political short-termism not only as a result of electoral, institutional, or economic incentives, but also as the expression of a historical transformation in the experience of time. Its central thesis argues that the primacy of the present characteristic of contemporaneity—described by François Hartog as presentism—weakens the capacity to project the future as a horizon of expectations and encourages the adoption of policies oriented toward immediate benefits rather than long-term projects. Drawing on the dialogue between political theory on short-termism (Garrì, González-Ricoy, Jacobs) and the philosophy of history of Reinhart Koselleck and Hartog, the article argues that the disconnection between past, present, and future ontologically empties the future, transforming it into a space of uncertainty and threat rather than political possibility. This temporal articulation shapes both the decisions of political representatives and the expectations of the electorate, consolidating a logic of crisis management instead of structural prevention. The analysis is illustrated through the cases of the housing crisis and railway policy in Spain, where immediate-impact measures prevail over invisible but necessary long-term public investments. Finally, the article argues that recovering long-term political thinking requires not only institutional reforms, but also a cultural and philosophical reconstruction of our relationship with time and with the future.
Il presente articolo analizza la miopia politica contemporanea non solo come risultato di incentivi elettorali, istituzionali o economici, ma anche come espressione di una trasformazione storica dell'esperienza del tempo. La tesi centrale sostiene che il primato del presente, caratteristico della contemporaneità — descritto da François Hartog come presentismo —, indebolisce la capacità di proiettare il futuro come orizzonte di aspettative e favorisce l'adozione di politiche orientate al beneficio immediato a scapito di progetti di lungo periodo. Attraverso il dialogo tra la teoria politica sulla miopia politica (Garrì, González-Ricoy, Jacobs) e la filosofia della storia di Reinhart Koselleck e Hartog, si sostiene che la disconnessione tra passato, presente e futuro svuota ontologicamente l'avvenire, trasformandolo in uno spazio di incertezza e minaccia più che di possibilità politica. Tale articolazione temporale condiziona sia le decisioni dei rappresentanti politici sia le aspettative dell'elettorato, consolidando una logica di gestione delle crisi anziché di prevenzione strutturale. L'analisi è esemplificata dai casi della crisi abitativa e della politica ferroviaria in Spagna, nei quali predominano misure di impatto immediato rispetto a investimenti pubblici invisibili ma necessari nel lungo periodo. Infine, si sostiene che il recupero di una politica orientata al lungo termine richiede non solo riforme istituzionali, ma anche una ricostruzione culturale e filosofica del nostro rapporto con il tempo e con il futuro.
Este artigo analisa o curtoprazismo político contemporâneo não apenas como resultado de incentivos eleitorais, institucionais ou econômicos, mas também como expressão de uma transformação histórica na experiência do tempo. A tese central sustenta que a primazia do presente, característica da contemporaneidade — descrita por François Hartog como presentismo —, enfraquece a capacidade de projetar o futuro como horizonte de expectativas e favorece a adoção de políticas orientadas para benefícios imediatos em detrimento de projetos de longo prazo. A partir do diálogo entre a teoria política sobre o curtoprazismo (Garrì, González-Ricoy, Jacobs) e a filosofia da história de Reinhart Koselleck e Hartog, argumenta-se que a desconexão entre passado, presente e futuro esvazia ontologicamente o porvir, transformando-o em um espaço de incerteza e ameaça, mais do que de possibilidade política. Essa articulação temporal condiciona tanto as decisões dos representantes políticos quanto as expectativas do eleitorado, consolidando uma lógica de gestão de crises em vez de prevenção estrutural. A análise é exemplificada pelos casos da crise da habitação e da política ferroviária na Espanha, nos quais predominam medidas de impacto imediato em detrimento de investimentos públicos invisíveis, mas necessários, no longo prazo. Por fim, propõe-se que a recuperação de uma política orientada para o longo prazo exige não apenas reformas institucionais, mas também uma reconstrução cultural e filosófica de nossa relação com o tempo e com o futuro.