Pamplona, España
Este artículo presenta una genealogía feminista que comprende el género como concepto normativo y categoría crítica. Para ello, se analizan textos clásicos de autoras como Sherry Ortner, Gayle Rubin, Joan W. Scott, Jane F. Collier y Sylvia J.
Yanagisako, además de algunas contribuciones de autoras posmodernas como Judith Butler. Se propone un recorrido del género como categoría analítica en la investigación social, destacando su dimensión normativa y potencial crítico. En primer lugar, se plantean las reflexiones pioneras de Margaret Mead y Simone de Beauvoir, consideradas precursoras en la conceptualización del género. En segundo lugar, se exploran las propuestas teóricas de las autoras citadas, que han definido el género en la articulación entre sexualidad, relaciones sociales y poder, así como sus propias revisiones autocríticas. Finalmente, se señalan algunas tensiones del género como perspectiva epistemológica y práctica social, revelando su capacidad crítica y, a veces, acrítica frente a la normatividad
Artikulu honek feminismoaren genealogia bat aurkezten du, zeinak kontzeptu normatibo eta kategoria kritiko gisa ulertzen baitu generoa.
Horretarako, Sherry Ortner, Gayle Rubin, Joan W. Scott, Jane F. Collier, Sylvia J. Yanagisako eta beste zenbait egileren testu klasikoak aztertzen dira, baina baita egile postmodernoen ekarpenak ere, Judith Butlerrenak, kasurako.
Ibilbide bat proposatzen da generoan barrena ikerketa sozialeko kategoria analitiko gisa, eta haren dimentsio normatiboa eta indar kritikoa nabarmentzen dira. Lehenik eta behin, Margaret Mead eta Simone de Beauvoirren gogoeta aitzindariak planteatzen dira, haiek jotzen baitira generoa kontzeptualizatu zuten egile aitzindaritzat.
Bigarrenik, emakume horien proposamen teorikoak aztertzen dira —haiek definitu dute generoa sexualitatearen, gizarte-harremanen eta boterearen arteko artikulazioan—, baita egileok eginiko berrikuspen autokritikoak ere. Azkenik, generoaren zenbait tentsio aipatzen dira ikuspegi epistemologiko eta praktika sozial gisa, eta agerian jartzen da normatibitatearen alorrean duen gaitasun kritikoa —eta, batzuetan, akritikoa—.