En este artículo nos preguntamos, en primer lugar, por qué el diseño del euro no incorporólos mecanismos necesarios para resolver situaciones de crisis como la actual. La hipótesisque manejamos es que, en contra de lo que frecuentemente se dice, el euro ha seguido unmodelo que responde más a la lógica de una “currency board” de un mercado común que al deuna moneda única de una unidad política. En segundo lugar, planteamos la cuestión de si la actualeurozona puede ir más allá de esa lógica para transformarse en una verdadera monedacomún. Para ello nos preguntamos en qué medida la actual crisis de deuda puede acabar siendouna crisis integradora o, por el contrario, desintegradora de la eurozona, identificando losfactores que pueden determinar que el resultado sea uno u otro. La conclusión es que el caminohacia el gobierno económico del euro será largo y de resultados impredecibles. El avancenecesita de un nuevo impulso regenerador del proyecto europeo. Ese impulso no podrá venir delos actuales planes de austeridad. La integración de los jóvenes, hoy afectados por un elevadonivel de desempleo, puede servir de objetivo para dar ese nuevo impulso.
In this article we ask why in the process of the formation of the common currency thenecessary mechanisms were not incorporated in order to resolve crisis like this. Our hypothesisis that, contrary to what is often said, the euro has followed a model approaching that of the reforced“Currency Board” more than a common currency in the strict sense of the word. Secondlywe ask if the current eurozone could go beyond the currency board logic to transform in thecommon currency logic. In this sense we pose the question to what extend the current sovereigndebt crisis will end up being a integration crisis or on the contrary a disintegration crisis of theeuro. We try to identify the determining factors that can make cause one effect or another. Theconclusion is that a path towards a European common currency will be a hard and uncertainone. We sustain that the advance towards a economic government of the euro needs a newmomentum. It won’t come from the present austerity plans. We think the reconstruction of theEuropean project needs a new solidarity pact between all European countries. The integration ofthe youths must be the common objective to drive us a new momentum for the European politicalproject.
Neste artigo preguntámonos, en primeiro lugar, por que o deseño do euro non incor-porou os mecanismos necesarios para resolver situacións de crise como a actual. A hipótese que manexamos é que, en contra do que frecuentemente se di, o euro seguiu un modelo que responde máis á lóxica dunha “currency board” dun mercado común que ao dunha moeda única dunha unidade política. En segundo lugar, formulamos a cuestión de se a actual eurozona pode ir máis alá desa lóxica para transformarse nunha verdadeira moeda común. Para iso preguntá-monos en que medida a actual crise de débeda pode acabar sendo unha crise integradora ou, pola contra, desintegradora da eurozona, identificando os factores que poden determinar que o resultado sexa un ou outro. A conclusión é que o camiño cara ao goberno económico do euro será longo e de resultados impredicibles. O avance necesita dun novo impulso rexenerador do proxecto europeo. Ese impulso non poderá vir dos actuais plans de austeridade. A integración dos novos, hoxe afectados por un elevado nivel de desemprego, pode servir de obxectivo para dar ese novo impulso.